De wijsheid in pacht hebben

De wijsheid in pacht hebben.

Hoe mooi is het dat wijsheid altijd groeit, kennis heb je nooit genoeg, verfijning is altijd mogelijk.

Van elkaar leren is het mooiste wat er is.

Ik geniet enorm als ik een ander kan helpen in het samenwerken met zijn of haar paard en ik leer van die combinatie ook.

Ik leer graag bij, lesgeven zorgt ervoor dat ik blijf leren, les ontvangen zorgt er ook voor dat ik blijf leren en mezelf blijf ontwikkelen samen met mijn paarden

Zo zijn er meerdere meesters die mij begeleiden om meer verfijning te krijgen bij mijn paarden.

Alles wat ik tot nu toe heb mogen leren heeft mij gevormd tot wie ik nu ben, weet ik dan alles, heb ik de wijsheid in pacht?
Echt niet, er is nog zoveel meer te leren.

Voor mij is de Academische rijkunst een vorm van omgang, trainen van mens en paard om zo samen gezond en fit ouder te worden.

Mooi ook om de evolutie mee te maken in de Academische rijkunst, binnen deze mooie eenheid stroomt het ook alle kanten op.

Mooie wijze woorden van mijn grootmeester Bent Branderup zijn:

Om paard te kunnen rijden zijn er drie belangrijke dingen:
één, blijf zitten
twee, volg het paard
drie , vraag het paard jou te volgen.

Bent  Branderup zegt , de hand mag voelen wat het lichaam nog niet heeft gedaan,de hand is niet om iets te produceren, ook die zinnen heb ik vaker gehoord.

Ik zie in alles wat ik geleerd heb mooie dingen, ik neem ze mee, en er komt een moment tijdens een training of les dat ik denk, he, die woorden komen ergens vandaan, het is erkennen en herkennen.

Ik probeer altijd naar het positieve te kijken als ik aan het leren ben, voor mij is zachtheid het allerbelangrijkste maar ik vergeet niet om duidelijk en krachtig te zijn.

Jij als ruiter bent degene die mag voordoen wat je van je paard graag wilt.

Wat betekent een JA als er geen NEE gezegd mag worden.

Niemand heeft de wijsheid in pacht maar iedereen heeft wijsheid

 

Psst, je lichaam wil je iets vertellen

Pssst,
Je lichaam wil je iets vertellen

Als kind voelden we precies aan wat wel en niet goed voor ons was.
Onderweg naar volwassenheid zijn we dat talent kwijtgeraakt.

Iemand die emotionele, psychische of lichamelijke pijn meedraagt, wil die het liefst niet voelen, Verdoven dus.

Je kunt leren om beter naar je lichaam te luisteren
Stel jezelf de volgende vragen:
Slaap je goed?
Kun je je concentreren als dat nodig is?
Is er een goede balans tussen inspanning en ontspanning?
Krijg je voldoende frisse lucht en beweging?
Voel je je rustig in je lijf?

Als je op meerdere vragen nee zegt dan ben je uit balans, maar daar kun je wat aan doen.

Dat kan door Yoga, meditatie, haptonomie, massage etc.

Ook het samen zijn met paarden kan een helende werking hebben.

Niet zozeer trainen met hen, maar er tussen, rond en met zijn.

Ik ben absoluut geen therapeut en wil me daar ook niet voor uit geven, maar geloof me paarden zijn altijd in het hier en nu en dat maakt dat je ademhaling rustiger wordt, dat dingen die je weg stopt ineens boven kunnen komen, laat het er maar zijn.
Verstoppen en verdoven werkt niet bij een paard.

Maar ook trainers kunnen hier last van hebben, mindfulness trainen met je paard is echt zo mooi.

Als jij in het hier en nu bent, jezelf accepteert en je luistert naar het paard kan er de mooiste dans ontstaan.

Timeless Art of Riding

Timeless staat voor tijdloos, geen haast, alles op zijn tijd, iedere succes is een succes om verder op te kunnen bouwen, ieder fout is geen fout maar een groot leermoment.

Art staat voor kunst, kunst van trainen, kunst van zijn wie je bent, niet vanuit je ego denken en doen maar vanuit je ik

Riding staat voor dansen, samen met je paard, in het hier en nu zijn, rekening houden met zowel je eigen emotionele, mentale en fysieke toestand en dat van je partner, in dit geval je paard.

The story of Yoerie

13133184_761499230617449_7498639516912843172_n

Ik ben Yoerie, een Shetlander van inmiddels 24 jaar.

Ik ben een paard!!!!!!!!!!!!!!!

Ik leerde Marion kennen toen zij met haar paard Nobel bij mij in de weide kwam wonen  in Veenendaal, inmiddels al 12 jaar geleden
Ik liep daar al langere tijd samen met mijn vriendje maar die was van mij weg genomen omdat hij hoefbevangen was.

Er waren veel buurtkinderen die dachten dat ik het leuk vond als ze met mij speelden, op mijn rug gingen zitten enzo.
Ik werd daar eigenlijk niet zo vrolijk van want ik voelde dat dit pijn deed in mijn rug en begon lekker te bijten naar ze.
De eigenaar vond mijn maar een lastpost en zei dat ik weg moest, geloof naar een slager.

Toen was daar Marion met haar dochtertjes Floor en Marloes, hun waren wel lief voor me en ineens bleken hun mijn eigenaren te zijn.
Ze gingen met mij wandelen en borstelen en niet op mijn rug zitten.

Zo heb ik samen met Marion en haar paard Nobel vele bossritjes gemaakt, ik moest altijd wel flink doorlopen om Nobel bij te houden.
Ik werd net zo liefdevol verzorgd als Nobel en op een dag vroeg Marion of Marloes op mijn rug mocht zitten, geen probleem.

Nu werden de bosritjes wel zwaarder want ik moest Marloes ook meenemen.
Om het voor mij makkelijker te maken kreeg ik een zadel, dat was fijn, nu kon Marloes licht rijden.
We hebben heel veel lange ritjes gemaakt en ik was een PAARD.

Marloes wilde me met mij naar de ponyclub en naast dressuur ook nog springen, je had de gezichten moeten zien toen ik daar aankwam met mijn 87 cm.
Maar ik ging ervoor, samen met Marloes, naar de Bixie wedstrijden, kreeg ik mooie vlechttjes in en iedere keer kwamen we terug met een orange lintje ( geloof dat we het dan goed hadden gedaan ).

Ook heb ik samen met Marloes in het Shetlanderrace team gezeten, moest ik keihard en dan over strobalen springen, ik werd daar wel moe van, maar wat was het leuk.

Marloes groeide maar door en ik bleef maar 87 cm, ze paste niet meer op mij maar ik mocht wel bliijven, samen met Nobel heb ik Rico opgenomen in onze kudde.
10 jaar geleden gingen we verhuizen naar een nieuwe stal in Ede, allemaal nieuwe paardenvriendjes die ik allemaal wilde begroeten, maar de boer vond het niet zo fijn dus mocht ik aan een lange longe.

Steeds waren er leuke lieve nieuwe kindjes die ik mocht helpen om hen te leren paard rijden, ook zij gingen met mij naar de wedstrijden en weer kwamen we thuis met van die orange lintjes.

Marion vond het zielig dat ik altijd aan een lijntje moest en niet tussen mijn vrienden kon staan en daarom ben ik verhuisd, heb twee jaar in Belgie gewoond en een hoop nieuwe vrienden leren kennen.

Twee jaar later ben ik weer naar huis gegaan en er was wat veranderd thuis.
Marion ging mij zelf trainen, net als ze bij haar andere paarden doet, niet rijden, maar vanaf de grond met een kaptoom geloof ik.
Ik leerde op een volte te buigen, leerde mijn binnenachterbeen te belasten en mijn buitenachterbeen, moeilijk hoor, maar ook wel leuk.

Nu woon ik tussen mijn vrienden, ik blijf ook lekker bij hen, soms ga ik nog wel eens naar de buren onder de draad door maar ga altijd weer netjes terug.

Ik ga soms mee naar een Meester in de rijkunst Marius Schneider, die helemaal in Duitsland woont.

Pas is mijn  allergrootste vriendin Nobel weg gegaan, en ik mis haar wel maar Marion helpt mij echt om het allemaal een plekje te geven.
Ik weet het nu zeker: IK BEN EEN PAARD

Liefs Yoerie

11084239_608345459266161_4872145888342174020_n 

The never ending story of Nobel

13680712_793684250732280_4752062953818328946_n


Er komt een moment in je leven samen met je paard dat je afscheid moet nemen.

Samen leven we naar het moment toe van het definitieve afscheid wat gaat plaats vinden op maandag 12 september 2016.
17 jaar samen een reis maken laat vele herinneringen na, mooie herinneringen, diepgaande herinneringen.
Ze stromen door mijn hoofd als nooit te voren.

Nobel is in mijn leven gekomen op een moment dat mijn leven er voor mij persoonlijk niet meer zo zinvol uitzag.
Op dat moment zat ik niet goed in mijn vel en toen kwam zij in mijn leven.
Naast alle goede zorg die ervoor mij was, was zij de allerbeste in luisteren en altijd weer stuurde zij mij de juiste weg in.

Na 3 jaar was het voor mij tijd om echt naar haar te luisteren.
Wat heeft Nobel nodig…….
Zij was toen 7 jaar en heeft mij geleerd om anders naar paarden te kijken, te voelen en recht te richten.

Zij heeft mij geleerd om anders naar mezelf te kijken, anders naar paarden, anders naar andere mensen.

Zij heeft mij geleerd om van Orun instructeur de weg in te slaan naar Academische instructeur.

Zij was degene die mij naar Bent Branderup in Denemarken heeft gestuurd, en wat had Bent haar lief, 10 jaar lessen volgen bij hem heeft ons zoveel gebracht.

Nobel vond het tijd om de hulp wat dichter bij huis te zoeken, samen naar Duitsland, naar Marius Schneider en ook hij had haar zo lief.

Hij was de enige die haar een keer mocht trainen en wat was ik aan het genieten, zoveel respect voor haar.

Het was ook Nobel die Betty uitkoos om voor haar te zorgen als ik er niet was, en Betty was er altijd, op iedere reis ging zij mee.
Er bleef geen haartje ongeroerd bij Nobel.
Tijdens ons verblijf in Denemarken liep zij met een poetsdoekje achter ons aan richting de rijbaan, alles moest spik en span.

Sinds 7 jaar zijn Betty en ik er altijd samen voor haar.

De paarden die in die jaren op mijn pad kwamen en in mijn kudde terecht kwamen, waren onder Nobel`s hoede in goede handen.
In de kudde is zij een geboren leider, ze zorgt voor rangorde en rust maar op zo een subtiele manier, daar kunnen wij mensen nog veel van leren.
Tot op heden heeft zij die taak, lopen gaat niet goed meer, maar wat een respect hebben mijn andere paarden voor haar.

Ze heeft heel wat leerlingen geleerd wat subtiel zijn is, geen trucjes uithalen maar echt zijn, diep naar binnen bij jezelf en vandaar uit denken en doen.
Dat is ook wat zij mij geleerd heeft en nog steeds doet.
Nooit zal ik haar levenslessen vergeten, altijd blijft zij straks in mijn hart.

Er zijn denk ik meer dan 10.000 foto`s van haar en in mijn woonkamer hangt een prachtig schilderij van haar.

Ze is en blijft mijn Noppie.
Op 12 september hebben Betty en ik Nobel tussen haar kudde laten inslapen

Nobel, je bent een never ending story
14202785_828119013955470_9135237975063051839_n

The story of Evito

304230_132542600179785_86024197_n
Evito  PRE ruin, geboren in 2008.

Evito was mijn langdurige trainingspaard sinds 2012.

Evito was van Patricia van Eerdt die met hem tegen veel problemen aan liep in de training.
11770_353102848123758_439935750_n - kopie

De kwaliteiten van Evito zijn dat hij over soepel is, jong van geest en van uitdagingen houdt maar deze niet aankan
Tevens zorgen deze kwaliteiten ook voor onrust, dat hij soms niet gehoorzaam is en een hele sterke eigen wil heeft.

Voor mij dus een grote uitdaging!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Hij heeft een ijzersterke wil en als je daar niet mee om kunt gaan neemt hij een loopje met je, maar heb je zijn mind en body onder control  dan is hij zo gaaf!!!!!!!!!!!!!

Sinds het overlijden van Nobel voelt hij zich de leider in de kudde en neemt zijn taak heel serieus alleen hij kan hem niet aan.

Bij Evito is grenzen aangeven heel belangrijk

Kudde van de hulpen

 

Evito wordt nu geheel bitloos gereden en dat geeft ook een hoop rust bij hem

Evito heeft in zijn leven inmiddels kennis gemaakt met Bent Branderup en Marius Schneider en Chris Irwin.

Het is een kanjer en ik ben dankbaar en blij dat ik hem kan en mag opleiden, hij is niet de makkelijkste maar wel heel GAAF

The story of Esja

Esja
8 jarige IJslander merrie
IMG_2968 (FILEminimizer) IMG_2985 (FILEminimizer)
Esja is op mijn pad gekomen in oktober 2013.
Ik was op een locatie voor een weekendcursus  en daar trof ik haar voor het eerst aan.
Het was een soort van magnetisch veld waar ik mij in bevond, de magneet was Esja.

Esja is gefokt bij Ponyclub Maastricht alwaar zij haar hebben geprobeerd klaar te stomen voor de buitenritten.
Samen met haar Ijslander broer is zij bij de Stichting Paarden met Plezier van Trudy van de Poel terecht gekomen.

Esja was en is wat je noemt een extreem geval, zij heeft een duidelijke eigen wil, en laat niet mer zich sollen, voor mij een enorme uitdaging om met haar aan het werk te gaan.
Trudy boodt mij Esja aan en na een heel kort nachtje slapen kon ik haar niet los laten en is zij naar Ede gekomen.

Eenmaal uit de trailer kwam daar een ego mijn erf op, niet normaal.
In de weide brak ze overal uit, ze wilde met alle paarden kennis maken , dus van de ene naar de andere weide.
Uiteindelijk ging mijn geweldige paard Nobelstar zich over haar ontfermen.
IMG_2962 (FILEminimizer)
Na een periode van kennismaken ben ik begonnen met de training, één hand op haar rug was voldoende om een bokreactie van hier tot Tokio te krijgen.
Ben heel rustig aan met haar begonnen, via grondwerk naar longeren.
Ongelooflijk wat een geweldig paard is zij, zo meewerkend, op de kleinste details reageren, zo klein dat ik eigenlijk zelf niet eens wist dat ik iets deed met mijn lichaam.

Via het grondwerk  ben ik haar lichaam gaan gymnastiseren , haar mind was zo geweldig, ik hoefde alleem maar te luisteren.
Ik heb met haar een aantal coachsessie’s gevolgd bij Jessica Krul en daar zoveel van geleerd,, vooral over mezelf.

Hoe simpel kan het bijvoorbeeld zijn dat als je gewend bent om met een paard van 176 te werken, dat mijn passen daarop zijn aangepast, als ik met Esja aan het trainen was liep ik nog steeds zo en kreeg ik een vreemde vragende blik van haar.

Ik heb geleerd om als een IJlander te bewegen, ik heb haar geleerd om te roteren in haar lijf als een soepel rijpaard, ik heb haar een goede tweetakt draf geleerd.
Met haar werken is iedere dag een feest, het begint al bij de dagelijkse ontmoeting.
Ze is zo open, zo duidelijk in haar mogelijkheden en onmogelijkheden, ik hoef alleen maar te luisteren.

In een geweldige coachsessie van Jessica Krul en met hulp van Gemma van Gessel kan ik haar nu berijden, zonder bokken, zonder verzet.

In december 2014 heb ik met haar meegedaan aan de kerstclinic van Marius Schneider op mijn stal en wat heeft ze iedereen verwonderd en aan het lachen gemaakt, ze is een echte clown, maar als je haar niet begrijpt veranderd ze in een klein monstertje, heerlijk.

We zijn nu bezig met het werken aan de hand, echt Academische werk, heerlijk met zo’n klein paardje, ze doet het zo goed.
Het rijden op de volte en slangenvolte gaat super , de draf begint langzaam te komen.

Ja Esja, je bent als een vlinder op mijn pad gekomen, je bent gewoon geweldig, mijn kleine monster