Welkom mooie vriend

Vanaf 9 mei ben ik de gelukkige vriendin van een prachtig paard Txabal.

Txabal is als trainingspaard bij mij gekomen en al bij de eerste kennismaking was er een klik.

Hij is stoer, maar zacht, hij is zeker maar ook onzeker, hij is soepel maar nog niet voldoende ontwikkeld.

Dit paard is alles wat ik zoek in een paard, al mijn geweldige paarden zitten in deze kanjer verborgen.

Het aardse van Nobel
Het eigenwijze van Esja
De soepelheid van Evito

Hij is niet voor niets op mijn pad gekomen.

We gaan samen reizen, naar Marius Schneider, naar Bent Branderup en wat en wie er nog meer op ons pad mag komen.

Voorlopig alleen maar samen zijn, beetje grondwerk, beetje spelen, beetje longeren en beetje rijden.

Welkom Txabal, 8 jarige kruising Lusitano/Normandies werkpaard.

 

Uw paard in training

Het kan gebeuren dat u er samen met uw paard niet meer uitkomt.
Dat de juiste sleutel voor de oplossing niet voorhanden is.

Ook dan kan ik u helpen.

Er is een mogelijkheid om uw paard in training te zetten bij mij op de locatie te Ede.
Uw paard verblijft op basis van vol pension, dus incl. stalling, ruwvoer, paddock en dagelijkse verzorging.

De training kan bestaan uit verschillende onderdelen.
In de eerste periode is het vooral observeren en vandaar uit de juiste omgang, training aanbieden.
Ik behandel de trainingspaarden als mijn eigen paarden, dus met een liefdevolle manier, op basis van kennis en kunde en doelgericht.

Training van uw paard kost € 35,00 per dag, maximaal 5 dagen in de week
Stalling paard op basis van vol pension is € 270,00 per maand.
Minimale trainingsperiode is 2 maanden.

U wordt nauw betrokken bij de ontwikkeling van uw paard.
Voor meer informatie kunt u contact opnemen via info@marionalblas.nl

Wanneer u uw paard in training zet voor de verkoop hoor ik dat graag op voorhand.

Voor het zadelmak maken van uw paard kunt u contact opnemen met instructeur Kim Snels, Bob Wenstedt en Tish van  Kuiper-Walsum.

Esja


Vaarwel zeggen is het ergste wat ik mee mag maken.

Esja heeft mijn leven totaal veranderd.
Helaas woonde er een monster in haar darmen.

Een monster wat toesloeg nadat haar lichaam het eigenlijk helemaal niet aankon vanwege hoef en spierbevangenheid.

Esja heeft mij veel geleerd, nog beter naar je paard luisteren.
Waarom had ze het soms moeilijk als ik op haar wilde rijden?

Als er een monster in je buik woont en de druk te groot wordt wil je van die pijn af.

Ze heeft zoveel gegeven, vanaf de grond was alles mogelijk.
Haar lichte hinnik als we samen weer iets tops hadden gedaan zou ik nooit vergeten.

Ik noemden haar als bijnaam altijd prinsessen monster.

Wist ik vier jaar geleden maar dat er echt een monster in haar zat.

Ze deed alles met me en voor me, ongelooflijk wat een pijn zij gisteren heeft gehad.

Die pijn voel ik in mijn hele lichaam en hoofd.

Het is allemaal nog niet te bevatten.

Esja, mijn meisje, mijn prinses.

Wow, wat heb jij mij veel gegeven.

Nooit maar nooit zal ik jouw vergeten en wat je mij geleerd hebt geef ik door.

Echt dat beloof ik

Ik hou van je prinses waar je ook bent

Liefs Marion

 

Abschied zu nehmen ist das Schlimmste, was ich erleben kann.

Esja hat mein Leben total verändert.
Leider lebte ein Monster in ihrem Bauch.

Ein Monster, das nach ihrem Körper schlug, konnte es wegen seines Hufs und seiner Muskulatur überhaupt nicht bewältigen.

Esja hat mir viel beigebracht, dass ich deinem Pferd noch besser zuhören kann.
Warum hatte sie manchmal Schwierigkeiten, wenn ich sie reiten wollte?

Wenn ein Monster in Ihrem Bauch lebt und der Druck zu groß wird, möchten Sie diesen Schmerz loswerden.
Ich bedauere sehr, ich fühle mich zu 100% schuldig.

Sie gab so viel, alles war von Grund auf möglich.
Ich würde ihr leichtes Wiegen nie vergessen, wenn wir wieder etwas gemeinsam gemacht hätten.

Ich habe ihr Prinzessin Monster immer als Spitznamen bezeichnet.

Wenn ich nur vor vier Jahren wüsste, dass es wirklich ein Monster in ihr gibt.

Sie tat alles für mich und für mich, unglaublich, welchen Schmerz sie gestern hatte.

Ich fühle diesen Schmerz in meinem ganzen Körper und Kopf.

Es ist noch nicht nachvollziehbar.

Esja, mein Mädchen, meine Prinzessin.

Wow, wie viel du mir gegeben hast.

Ich werde dich niemals vergessen und werde das weitergeben, was du mir beigebracht hast.

Ich verspreche es wirklich

Ich liebe deine Prinzessin, wo immer du bist

Liebe Marion

 

Saying goodbye is the worst thing I can experience.

Esja has totally changed my life.
Unfortunately a monster lived in her gut.

A monster that struck after her body couldn’t handle it at all because of its hoof and muscularity.

Esja has taught me a lot, listening to your horse even better.
Why did she sometimes have a hard time when I wanted to ride her?

If a monster lives in your belly and the pressure becomes too great, you want to get rid of that pain.
Regret, very much, I feel 100% guilty.

She gave so much, everything was possible from the ground up.
I would never forget her light neighing if we had done something together again.

I always called her princess monster as a nickname.

If only I knew four years ago that there was really a monster in her.

She did everything for me and for me, unbelievable what a pain she had yesterday.

I feel that pain in my whole body and head.

It is all not yet comprehensible.

Esja, my girl, my princess.

Wow, how much you gave me.

Never but never will I forget you and I will pass on what you have taught me.

I really promise

I love your princess wherever you are

Love Marion

Uitdagingen aangaan

Uitdagingen aangaan.
   

Ja, ik ben zo iemand, ik wil graag uitdagingen aangaan, buiten dat ik nu steeds in de uitdaging zit prive dan, geeft het mij ook een fijn gevoel als ik met mijn paarden en leerlingen uitdagingen heb.

Het stimuleert mij tot denken, tot puzzelen, tot zoeken, tot vinden, tot stilstaan, tot doorgaan, tot wachten.

Bij Evito is de uitdaging absoluut hem mentaal en emotioneel in balans houden en hem daardoor meer naar een rijkunstig evenwicht te krijgen in de trainingen.

Iedere training is dat weer een uitdaging, zacht maar wel duidelijk zijn, verbinding blijven zoeken, begrenzen, wijken voor druk en uitnodigen.

Zijgangen en rijbaanfiguren zorgen ervoor dat hij meer stabiliteit krijgt en dat hij meer en meer in verticale , diagonale en horizontale balans komt, de volgende uitdaging is rijkunstig balans
Stap, draf, galop, tempo, takt, PFFFFFF, het is zoveel om aan te denken
Mijn emoties, zijn emoties, zijn behoeften, mijn behoeften, zijn ruimte, mijn ruimte,

Geen enkele training is saai, integendeel.

Ooit komt die dag, en iedere stukje verder naar mijn uitdaging geeft mij maar ook hem een trots gevoel, want diep in zijn hart wil hij showen, wil hij laten zien wat hij in zijn mars heeft, maar soms is hij door zijn over soepelheid in zijn hals totaal de weg kwijt en gaan zijn benen alle kanten op behalve de kant die ik op wil.

Voor hem is een goede vorm zo belangrijk en voor mij ook, het geeft ons beiden rust.

Maar jeetje, wat hou ik van deze knappe Spaanse man.

Dan uitdaging twee, mijn kleine monster Esja, nee, nee, nee , is wat ik heel vaak te horen krijg.
Haar favoriete gang is stilstaan, dan kan zij alles , verzamelen en verruimen, dan de stap, nee zegt ze, ojee, daar komt het weer, ik wil een ja, hoe doe ik het vandaag, stap ik af of blijf ik zitten, beloon ik haar naar één stap of vraag ik er veel meer?

Hebben we een goede stap en dan is alles mogelijk, alle rijbaanfiguren, alle zijgangen, zo gaaf, met en zonder harnachement.

Dan de volgende uitdaging de draf, NEE, ik ga niet draven, heel haar mind en lichaam roept NEE, ik begrijp echt wel waarom zij in de opvang terecht is gekomen.
Maar soms zegt ze ja, dan eerst maar hoefslag volgen want buigen is dan echt teveel, en hebben we een ritme dan proberen we een volte, gaat dat? dan glunder ik en zij hinnikt zacht, dat is toch gaaf.

Maar mijn grootste uitdaging is om met Esja veilig buiten te rijden, want in de rijbaan gaat ze stilstaan als ze NEE zegt, buiten gaat ze er al een HAAS vandoor, en geloof me , ze is echt heest sterk daarin en erg gedreven.
Dat heb ik vorige week mogen ervaren, dwars door een stuk bos waar bijna geen ruimte was, het enige wat ik kon doen was mezelf zo klein maken dat ik niet onderweg mijn hoofd ging verliezen en uiteindelijk bij een open stuk mezelf er maar af heb laten vallen en toen stopte ze, paniek al over, maar we gingen de uitdaging weer aan, athans ik en we zijn veilig weer op stal aangekomen.

Een leuke herinnering is wat schaafwonden, een paar flinke blauwe plekken en een dikke knie.

Ik ga de uitdaging zeker nog aan.

Het was meer dan de moeite waard namelijk.

Horsemanship

Horsemanship, wat is dat?

Tja, daar zijn meningen over verdeeld, ieder volgt zijn eigen pad of sluit zich aan bij een groep waar je je goed bij voelt.

Wij mensen willen nu eenmaal gehoord worden en zoeken naar die mensen die ons willen en kunnen horen.
Maar een paard, kan die dat ook doen?

Paarden onderling doen dat zeker, als ze de kans krijgen natuurlijk.
Een paard zoekt een paard waar hij zich veilig bij voelt, waar hij gezien en gehoord wordt, waar hij duidelijke boodschappen krijgt van zijn soortgenoten.

Jouw paard heeft die kans niet, want jij kiest het paard?

Het is jouw verantwoording om bewuste keuzes te maken voor je paard, je bondgenoot, een deel van je familie.

Om met een paard om te gaan, hem te verzorgen, hem te trainen, met hem naar buiten te gaan vindt ik dat stap één kennis vergaren is.

Er zijn verschillende wegen die naar Rome leiden, wie kent ze niet, Pat Parelli, Emiel Voest, Klaus Ferdinand Hempling, Monty Roberts, etc.

Ook zijn er velen die deze wegen hebben gevolgd en nu een nieuwe naam hebben gegeven aan hen manier van Horsemanship , heel normaal dat heb ik ook gedaan, zo is TAOR ontstaan.

Want ik was ook zo iemand die hoog in des port reed maar geen verstand had van een paard, er zijn er velen met mij.

Dus ik ben zeer dankbaar dat er veel materiaal is waarin je je kunt verdiepen, dat er velen leermeesters zijn waarin je je kennis en kunde kunt halen.

Terug naar het paard:
Paard kan niet kiezen waar hij gaat wonen
Paard kan niet kiezen wie zijn vrienden zijn
Paard kan niet kiezen wie zijn hoeven onderhoud
Paard kan niet kiezen wie er op zijn rug gaat zitten

OF toch wel?

Zeker, wij kunnen deze keuzes bewust maken door ons te verdiepen in ons paard
Wanneer is hij in balans?
Waar voelt hij zich thuis?
Waar voelt hij zich veilig?
Waarom wil hij niet een bepaalde kant op?
Waarom toont hij deze emotie?

Waar gaat het mis?

Plaats je paard nooit in een hokje, natuurlijk kun je een karakteranalyse maken, maar karakters kunnen veranderen, dus blijf altijd open naar je paard toe.

Lees zoveel mogelijk boeken, verdiep je in zoveel mogelijk verschillende leermeestersk, leer hun taal en kijk dan welke taal er bij jou en je paard past.

Dat is in mijn ogen horsemanship en broodnodig om paarden en mensenleed te voorkomen.

 

Dressuur

Dressuur?

Er is zoveel?
Goed of fout?

Dressuur is er voor het paard?
of is de dressuur er de mens?

Dressuur, verschillende termen, klassiek, modern, academisch, barok, noem maar op?
Is het ene goed en het andere fout.

Paarden die in een natuurlijke omgeving verblijven, dus ruimte hebben, contact met soortgenoten, kunnen zoeken naar voedsel enz hebben geen dressuur nodig, zij houden zichzelf soepel, ze verplaatsen zich, ze lopen op verschillende ondergronden, ze spelen met elkaar, \ze dagen elkaar uit, ze rekken en strekken.
Een mooi voorbeeld is de kudde Konikpaarden van Tanja de Bode bij Slot Loevestein.

Maar ons hedendaagse paard beschikt vaak niet over al deze basisbehoeften omdat wij ze dat ontnomen hebben voor onze hobby.

Wij houden van paarden, wij willen graag op hen rijden, wij genieten van ze, wij worden er gelukkig van, wij zijn trots op onze paarden.

Ons hedendaagse paard heeft zeker dressuur nodig om zich fysiek, mentaal en emotioneel oke te voelen.
Dus wij hebben de dressuur nodig om het paard uit te dagen zichzelf beter te dragen zodat hij ons ook kan dragen zonder daarbij teveel problemen in zijn lichaam te krijgen.

Onze paarden moeten niet werken, het land wordt bewerkt met een trekker, de post wordt rond gebracht met een auto, mensen vervoeren zich met bussen, treinen, auto’s, vliegtuigen etc.

Dus wij hebben het paard nodig, het paard in een echte natuurlijke omgeving heeft ons niet nodig.

Wat is nu goed, moderne dressuur, klassieke dressuur, academische dressuur, barokke dressuur.

Om te leren wat goed of niet goed is is kennis van de biomechanica van het wezen paard van groot belang.
Deze kennis kun je opdoen door boeken te lezen, workshops te bezoeken, cursussen te volgen etc.

Voor mij is er maar één die de waarheid in pacht heeft en dat is het paard.

Is mijn paard gelukkig of ben ik gelukkig met mijn paard?
Dat is een mooie vraag.

Om deze vraag te kunnen beantwoorden dien je oprecht naar je paard te kijken, zijn emoties te herkennen.

Veel problemen ontstaan door onbegrip.

Ik kan velen voorbeelden noemen waar ook ik mij schuldig aan heb gemaakt.
Aan de mond van het paard trekken omdat hij niet wil stoppen
Je paard tegen de wand aanrijden omdat hij echt niet wil stoppen
Zijn hals abrupt inbuigen omdat hij niet wil stoppen ( one rein stop)
Met vette sporen rijden
Een nog heftiger bit erin doen
Hem vastzetten met touwtjes om hem te dwingen een bepaalde vorm aan te nemen.

In de volksmond wordt dit vaak moderne dressuur genoemd, maar ik heb daar echt mijn vraag tekens over, want ook in de klassieke dressuur, in de academische rijkunst zie ik dit soort praktijken.

Dus wat is goed en wat is niet goed?
Nogmaals alleen het paard kan dat beoordelen, maar daar heb je kennis voor nodig.
Ik heb alle kennis zeker niet in pacht, maar wel geleerd om altijd naar mijn paarden te luisteren.
Wat onder dwang verkregen wordt heb je nl niet gekregen en zal verdwijnen of angst neemt de overhand.

Ik ben dankbaar dat ik inzichten heb mogen krijgen in mijn leven en nog veel en veel meer mag en kan leren.

Ik heb inmiddels een keuze gemaakt voor mij en mijn paarden, mijn paarden mogen NEE zeggen, ik mag dan op zoek gaan naar een andere manier van vragen stellen, valt deze nieuwe vraag dan onder modern, klassiek of academisch, dan is dat zo.

Ik ben me er bewust van dat mijn paarden er zijn als mijn hobby ook al verdien ik met lesgeven mijn boterhammen.


Timeless Art of Riding by Marion Alblas​

De wijsheid in pacht hebben

De wijsheid in pacht hebben.

Hoe mooi is het dat wijsheid altijd groeit, kennis heb je nooit genoeg, verfijning is altijd mogelijk.

Van elkaar leren is het mooiste wat er is.

Ik geniet enorm als ik een ander kan helpen in het samenwerken met zijn of haar paard en ik leer van die combinatie ook.

Ik leer graag bij, lesgeven zorgt ervoor dat ik blijf leren, les ontvangen zorgt er ook voor dat ik blijf leren en mezelf blijf ontwikkelen samen met mijn paarden

Zo zijn er meerdere meesters die mij begeleiden om meer verfijning te krijgen bij mijn paarden.

Alles wat ik tot nu toe heb mogen leren heeft mij gevormd tot wie ik nu ben, weet ik dan alles, heb ik de wijsheid in pacht?
Echt niet, er is nog zoveel meer te leren.

Voor mij is de Academische rijkunst een vorm van omgang, trainen van mens en paard om zo samen gezond en fit ouder te worden.

Mooi ook om de evolutie mee te maken in de Academische rijkunst, binnen deze mooie eenheid stroomt het ook alle kanten op.

Mooie wijze woorden van mijn grootmeester Bent Branderup zijn:

Om paard te kunnen rijden zijn er drie belangrijke dingen:
één, blijf zitten
twee, volg het paard
drie , vraag het paard jou te volgen.

Bent  Branderup zegt , de hand mag voelen wat het lichaam nog niet heeft gedaan,de hand is niet om iets te produceren, ook die zinnen heb ik vaker gehoord.

Ik zie in alles wat ik geleerd heb mooie dingen, ik neem ze mee, en er komt een moment tijdens een training of les dat ik denk, he, die woorden komen ergens vandaan, het is erkennen en herkennen.

Ik probeer altijd naar het positieve te kijken als ik aan het leren ben, voor mij is zachtheid het allerbelangrijkste maar ik vergeet niet om duidelijk en krachtig te zijn.

Jij als ruiter bent degene die mag voordoen wat je van je paard graag wilt.

Wat betekent een JA als er geen NEE gezegd mag worden.

Niemand heeft de wijsheid in pacht maar iedereen heeft wijsheid

 

Psst, je lichaam wil je iets vertellen

Pssst,
Je lichaam wil je iets vertellen

Als kind voelden we precies aan wat wel en niet goed voor ons was.
Onderweg naar volwassenheid zijn we dat talent kwijtgeraakt.

Iemand die emotionele, psychische of lichamelijke pijn meedraagt, wil die het liefst niet voelen, Verdoven dus.

Je kunt leren om beter naar je lichaam te luisteren
Stel jezelf de volgende vragen:
Slaap je goed?
Kun je je concentreren als dat nodig is?
Is er een goede balans tussen inspanning en ontspanning?
Krijg je voldoende frisse lucht en beweging?
Voel je je rustig in je lijf?

Als je op meerdere vragen nee zegt dan ben je uit balans, maar daar kun je wat aan doen.

Dat kan door Yoga, meditatie, haptonomie, massage etc.

Ook het samen zijn met paarden kan een helende werking hebben.

Niet zozeer trainen met hen, maar er tussen, rond en met zijn.

Ik ben absoluut geen therapeut en wil me daar ook niet voor uit geven, maar geloof me paarden zijn altijd in het hier en nu en dat maakt dat je ademhaling rustiger wordt, dat dingen die je weg stopt ineens boven kunnen komen, laat het er maar zijn.
Verstoppen en verdoven werkt niet bij een paard.

Maar ook trainers kunnen hier last van hebben, mindfulness trainen met je paard is echt zo mooi.

Als jij in het hier en nu bent, jezelf accepteert en je luistert naar het paard kan er de mooiste dans ontstaan.

Timeless Art of Riding

Timeless staat voor tijdloos, geen haast, alles op zijn tijd, iedere succes is een succes om verder op te kunnen bouwen, ieder fout is geen fout maar een groot leermoment.

Art staat voor kunst, kunst van trainen, kunst van zijn wie je bent, niet vanuit je ego denken en doen maar vanuit je ik

Riding staat voor dansen, samen met je paard, in het hier en nu zijn, rekening houden met zowel je eigen emotionele, mentale en fysieke toestand en dat van je partner, in dit geval je paard.

The story of Yoerie

13133184_761499230617449_7498639516912843172_n

Ik ben Yoerie, een Shetlander van inmiddels 24 jaar.

Ik ben een paard!!!!!!!!!!!!!!!

Ik leerde Marion kennen toen zij met haar paard Nobel bij mij in de weide kwam wonen  in Veenendaal, inmiddels al 12 jaar geleden
Ik liep daar al langere tijd samen met mijn vriendje maar die was van mij weg genomen omdat hij hoefbevangen was.

Er waren veel buurtkinderen die dachten dat ik het leuk vond als ze met mij speelden, op mijn rug gingen zitten enzo.
Ik werd daar eigenlijk niet zo vrolijk van want ik voelde dat dit pijn deed in mijn rug en begon lekker te bijten naar ze.
De eigenaar vond mijn maar een lastpost en zei dat ik weg moest, geloof naar een slager.

Toen was daar Marion met haar dochtertjes Floor en Marloes, hun waren wel lief voor me en ineens bleken hun mijn eigenaren te zijn.
Ze gingen met mij wandelen en borstelen en niet op mijn rug zitten.

Zo heb ik samen met Marion en haar paard Nobel vele bossritjes gemaakt, ik moest altijd wel flink doorlopen om Nobel bij te houden.
Ik werd net zo liefdevol verzorgd als Nobel en op een dag vroeg Marion of Marloes op mijn rug mocht zitten, geen probleem.

Nu werden de bosritjes wel zwaarder want ik moest Marloes ook meenemen.
Om het voor mij makkelijker te maken kreeg ik een zadel, dat was fijn, nu kon Marloes licht rijden.
We hebben heel veel lange ritjes gemaakt en ik was een PAARD.

Marloes wilde me met mij naar de ponyclub en naast dressuur ook nog springen, je had de gezichten moeten zien toen ik daar aankwam met mijn 87 cm.
Maar ik ging ervoor, samen met Marloes, naar de Bixie wedstrijden, kreeg ik mooie vlechttjes in en iedere keer kwamen we terug met een orange lintje ( geloof dat we het dan goed hadden gedaan ).

Ook heb ik samen met Marloes in het Shetlanderrace team gezeten, moest ik keihard en dan over strobalen springen, ik werd daar wel moe van, maar wat was het leuk.

Marloes groeide maar door en ik bleef maar 87 cm, ze paste niet meer op mij maar ik mocht wel bliijven, samen met Nobel heb ik Rico opgenomen in onze kudde.
10 jaar geleden gingen we verhuizen naar een nieuwe stal in Ede, allemaal nieuwe paardenvriendjes die ik allemaal wilde begroeten, maar de boer vond het niet zo fijn dus mocht ik aan een lange longe.

Steeds waren er leuke lieve nieuwe kindjes die ik mocht helpen om hen te leren paard rijden, ook zij gingen met mij naar de wedstrijden en weer kwamen we thuis met van die orange lintjes.

Marion vond het zielig dat ik altijd aan een lijntje moest en niet tussen mijn vrienden kon staan en daarom ben ik verhuisd, heb twee jaar in Belgie gewoond en een hoop nieuwe vrienden leren kennen.

Twee jaar later ben ik weer naar huis gegaan en er was wat veranderd thuis.
Marion ging mij zelf trainen, net als ze bij haar andere paarden doet, niet rijden, maar vanaf de grond met een kaptoom geloof ik.
Ik leerde op een volte te buigen, leerde mijn binnenachterbeen te belasten en mijn buitenachterbeen, moeilijk hoor, maar ook wel leuk.

Nu woon ik tussen mijn vrienden, ik blijf ook lekker bij hen, soms ga ik nog wel eens naar de buren onder de draad door maar ga altijd weer netjes terug.

Ik ga soms mee naar een Meester in de rijkunst Marius Schneider, die helemaal in Duitsland woont.

Pas is mijn  allergrootste vriendin Nobel weg gegaan, en ik mis haar wel maar Marion helpt mij echt om het allemaal een plekje te geven.
Ik weet het nu zeker: IK BEN EEN PAARD

Liefs Yoerie

11084239_608345459266161_4872145888342174020_n